Depresja anaklityczna – czym się charakteryzuje?

Depresja anaklityczna znana jest również pod nazwą hospitalizmu lub choroby szpitalnej. Jest to zaburzenie psychiczne charakterystyczne dla niemowląt, które zostały odizolowane od matki na dłuższy czas. Objawia się m.in. apatią dziecka, niepokojem, brakiem apetytu.

Depresja jest zaburzeniem psychicznym stanowiącym poważnym problem zdrowotny w skali całego świata. Objawia się m.in. stanami obniżonego nastroju i brakiem energii do życia. Wyróżnia się wiele rodzajów depresji, a jednym z nich jest depresja anaklityczna rozwijająca się u noworodków i niemowląt.

Depresja anaklityczna – czym jest?

Depresja anaklityczna, nazywana inaczej chorobą szpitalną lub hospitalizmem, oznacza zaburzenie psychiczne występujące u noworodków i niemowląt. Przyczyną jej rozwoju jest izolacja dziecka od matki, która może być związana z długotrwałym pobytem w szpitalu, umieszczeniem niemowlęcia w domu dziecka czy nagłą śmiercią matki. W okresie noworodkowym i niemowlęcym dziecko jest całkowicie uzależnione od rodzicielki i ma silną potrzebę kontaktu z nią. Oddzielenie malca od matki na okres powyżej 3 miesięcy jest czynnikiem predysponującym do wystąpienia u dziecka zaburzenia psychicznego w postaci depresji anaklitycznej.

Depresja anaklityczna – jak się objawia?

Depresja anaklityczna wiąże się z wystąpieniem u dziecka różnego rodzaju zaburzeń w codziennym funkcjonowaniu. Objawami choroby szpitalnej są: utrata apetytu i powiązany z tym spadek masy ciała, apatia, zaburzenia rytmu snu i czuwania. Niemowlę cierpiące na hospitalizm wykazuje zmniejszoną skłonność do płaczu, jest mniej ruchliwe i odczuwa niepokój. Dochodzi u niego do zaniku odruchu ssania. U dziecka z depresją anaklityczną często pojawia się niestrawność oraz okresowo podwyższona temperatura ciała. Choroba szpitalna może rzutować na dalszy rozwój dziecka oraz jego przyszłe życie. Z czasem u takiego malca obserwuje się opóźnienie rozwoju psychomotorycznego oraz zaburzenia w sferze interakcji z otoczeniem. U osoby, która w okresie noworodkowym lub niemowlęcym przeszła przez depresję anaklityczną może pojawić się upośledzenie zdolności tworzenia więzi emocjonalnej z drugim człowiekiem w dorosłym życiu. Ponadto dochodzi do zwiększenia ryzyka rozwoju zaburzeń psychicznych w przyszłości, np. w postaci zaburzeń lękowych czy pełnoobjawowej depresji.

Jak leczyć depresję anaklityczną?

Depresja anaklityczna u noworodków i niemowląt nie jest poddawana leczeniu farmakologicznemu. Skuteczną terapią choroby szpitalnej jest przywrócenie kontaktu z matką lub pojawienie się substytutu matki, czyli opiekunki. Objawy występujące u dziecka mogą zacząć zanikać już po kilku tygodniach. W znacznie trudniejszej sytuacji znajdują się dzieci umieszczone w domach dziecka, u których okres braku kontaktu z osobą zastępującą mu matkę może być znacznie dłuższy. W skrajnych przypadkach może dojść nawet do śmierci niemowlęcia z depresją anaklityczną.

Author: Redaktor Naczelny

Share This Post On
Przeczytaj poprzedni wpis:
In vitro w Polsce – tylko niektóre miasta dofinansowują program

Rząd Prawa i Sprawiedliwości nie zdecydował się na kontynuowanie w Polsce programu dofinansowania z budżetu państwa zabiegów in vitro. Dlatego...

Zamknij